در ستایش والدینم

امشب سرمو تو اعماق کمد لباسام فرو برده‌بودم و دنبال جوراب پشمی می‌گشتم که به یه کیسه پلاستیک حاوی چند تکه لباس و یه مسواک و خمیردندون برخوردم.

فوران احساسات وقتی به اوج رسید که یه تکه کاغذ چروکیده که با دست‌خطی لرزان اسمم روش نوشته شده‌بود رو هم ته کیسه پیدا کردم.

کیسه‌ای بود که والدینم می‌خواستند بیارند دم زندون تحویل بدند تا به‌دستم برسه.

تی‌شرت بنفشم که دور یقش گلای صورتی و قرمز داره و جزو نوترین و آبرومندترین تی‌شرت‌هامه هم توی همین کیسه بود. چقدر مامانمو تحسین کردم که اینو گذاشته‌بوده که مثلا به‌خیال خودش بیاره بده تو زندون بپوشم.

می‌خوام بگم کی جز مامان آدم می‌تونه این‌قدر طبع لطیفی داشته ‌باشه که تو برزخی‌ترین شرایط درست‌ترین تی‌شرت‌رو انتخاب کنه.

بعد من اون‌روزا آدمی بودم که نصفی از ابروهامو با تیغ زده‌بودم و شدیدا وابسته به یه‌ مداد ابروی قهوه‌ای بودم تا صبح‌به‌صبح باهاش دنباله و دمب انتزاعی برای ابروهای نصفم ترسیم کنم.

اون‌وخ یه‌بار مامان گفت ازین بابت که تو زندون به مدادابرو دسترسی نداشتم و ابروهام نصفه و کچل می‌مونده ناراحتم بوده.

همچین آدمیه یه مامان. کجای دنیا من دیگه کسی‌رو گیر بیارم که نگران اعتیادم به مدادابرو باشه و فکر کنه حالا چجوری بی‌مدادابرو سر می‌کنم.

البته که تو زندون آینه‌ای وجود نداره و تو نمی‌دونی چه ریختی شدی حتا. که من آخرین تصویری که از خودم داشتم همونی بود که صبح‌روزی که از خونه خارج می‌شدم توی آیینه‌ی اتاقم دیده‌بودم. آرایش‌شده و سرحال.

بعدتر -اون‌ شبی که رفتیم برای بازجوئی- بیرون اتاق بازجو، یه آینه‌‌ی بزرگ بود که طعم این‌که می‌گند “فلانی خودشو تو آیینه دید و نشناخت” رو بهم چشوند. هیچ‌وخ یادم نمی‌ره. از تاثیرگذارترین صحنه‌های زندگیم بود.

دو سه‌بار با حرکت دادن عضلات صورتم چک کردم تا مطمئن شم تصویر مال خودمه. شال و چادر تیره و در مرکزش صورتم به‌رنگ سفید گچی. فکر نمی کردم پوستم قابلیتشو داشته‌باشه که تا این‌درجه مهتابی و بی‌رنگ بشه.

ابروهای نصفه و چشمای قرمزم به‌کنار، یه حالت مصیبت‌زده‌ای تو صورتم بود انگاری همین حالا از زیر آوار کشیدنم بیرون و درحال احتضارم.

آدمیزاد پیزوریه دیگه. زودتر از اونی که فکرشو می‌کردم زردنبو و رنگ‌ورو رفته شده‌بودم.

بعد فقط بابت یه‌چیز افسوس می‌خورم. این‌که کاش دوربین داشت آدم تو زندون.

که یکی دو صحنه‌ی ترتمیز بود که بدجوری دوربین‌عکاسی می‌طلبید.

یه‌جا زندان‌بانه خیلی باهامون رفیق شده‌بود و مرام و معرفت‌رو به‌جائی رسوند که برای نهار در سلولو باز کرد تا بیایم توی راهرو که هواش بهتر بود بشینیم.

بعد ده‌نفری نشسته بودیم کف راهرو. پیر و جوون درهم. قیافه‌ها داغون و موها ژولیده. دو-سه نفر از گرما شلوار پاشون نبود. یه قابلمه روحی حاوی خورشت قیمه وسطمون بود و چند نفرمون با قاشق خم شده بودند روی این قابلمهه مشغول غذا کشیدن بودند. من و یکی دو نفر دیگه هم به دیواره‌ها تکیه داده‌بودیم و لیوان آب دستمون بود. اون وخ ته راهرو ازین هواکش پروانه‌ائیها داشت لخ و لخ برای خودش می‌چرخید و از لابه‌لای پره‌هاش نور خفیف می‌پاچید تو راهروی کدر تاریک. با پرسپکتیوی از درهای آهنی سلول‌ها در طرفین راهرو.

عکسی که نگرفتم و از تو ذهنمم نمی‌شه اسکنش کرد، یه همچین فضایی داشت.

عکس بعدی، مربوط به همون شب می‌شه. که آزاد شدم. مامان و بابا قاطی یه‌سری آدم دیگه واستاده بودند دم‌در و با دیدن دختر ابرو نصفه‌ی کپک‌زدشون ذوق‌‌زده بودند. آدم دوس داشت عکس بگیره از قیافشون. که به غیر از والدینم، بعید می‌دونم کسی حاضر می‌شد آغوششو باز کنه تا منو با اون وضعیت ایدزی و هپاتیتی و کر و کثیف بغل کنه.

والدینم که یه سامسونت شناسنامه و کارت‌شناسائی و مدرک و سند و فیش‌حقوقی و گردش حساب‌بانکی و دفترچه پس‌انداز و قبض آب و برق و فاکتور خشک‌شوئی و بقالی همراهشون اورده‌بودند که یه‌وخ برای آزادیم چیزی کم و کسر نیارند.